سال نو می آید و سال کهنه می رود و در این تطور اجتناب ناپذیر، بصورت سمبلیک همه مظاهر کهنگی که کارکرد خویش را از دست داده اند بدوری ریخته می شوند و همه چیز در باطن و ظاهر ...

زیاده گفته ایم و گفته اند از عفاف و حجاب و گاهی هم زیادی ...

فقط بدانیم که حجاب به خودی خود هیچ است و حتی آن هیچ هم نیست ...

هرچه هست از عفاف است ... تا کسی درونش عفیف نباشد بیرونش محجوب نمیشود ...

همین ...

مشاهده این مطلب در سایت کرد پرس

آیا این امام علی (ع) و حضرت زهرا (س) نبودند که سه روز طعام خود را به فقیر و مسکین و یتیم دادند و آیا این  پیامبر و ائمه ما نبودند که از خانه و کاشانه و غذای خویش می گذشتند تا فقرا را نانی دهند و ...

و علی قربه الی الله کشته میشود . بدست کفار ؟ نه  بلکه بدست کسی که جای مهر بر پیشانی اش فرو رفته ، علی با همه رنج هایش در گوشه مسجد از پشت خنجر می خورد . نه از جلو در میدان نبرد . و نه در نبرد با عمرو بن عبدود . در نبرد با بی صفتی همچون ابن ملجم . علی را نه ابن ملجم کشت نه قطام و نه هیچ کس دیگر علی بدست تحجر کشته شد ...

بسیار مشعوفیم که خداوند توفیق داد سالی دیگر را در رمضانش باشیم و بندگیش را بکنیم . اما نمی دانم چه حسی است که به من گوید : تو باید همیشه از رنج ها و درد ها بنویسی ! آنانکه مبلغند و مداح خود از بزرگی ها و مدیحه ها می گویند و می سرایند  !!!
ماه رمضان می آید و می رود و باز هم هیچ ! و مردمی که چند کیلو وزن اضافه کرده اند برجای می مانند ...

نسل انسان درقرن بی باور پشت هیچستان می شود پرپر
نفرت و نفرین بر چنین عالم بر چنین قرن زشت و بی باور
نه کلامی ز همزبانی ها نه نشانی ز مهربانی ها
کس ندارد به مهر کس پیوند
شهر دل ها به سوگ یک لبخند
واژگون گردی ای قرن بی باور قرن جنگ و جهل ای قرن شور و شر
در بلوغ فصل سرد آهن و دود حرص دنیا حسرت سود
آدمی را کرده نابود بنگر ای معبود
در غریبستان این قرن شب آلود
طاقت دلها بفرسود جلوه کن خورشید موعود 
خورشید موعود