كُلُّ شَهْرٍ مُحَرَّمْ وَ كُلُّ یوْمٍ عَاشُورا وَ كُلُّ أَرْضٍ كَرْبَلا"

در قبایل عرب همواره جنگ بود، اما مكّه "زمین حرام" بود و چهار ماه رجب، ذی‌قعده، ذی‌الحجّه و محرّم، "زمان حرام". یعنی كه در آن جنگ حرام است. دو قبیله كه با هم می‌جنگیدند، تا وارد ماه حرام می‌شدند، جنگ را موقّتاً تعطیل می‌كردند، امّا برای آن‌كه اعلام كنند كه در حال جنگند و این آرامش از سازش نیست، ماه محرّم رسیده است و چون بگذرد، جنگ ادامه خواهد یافت، سنّت بود كه بر قبّه‌ی خیمه‌ی فرمانده‌ی قبیله، پرچم سرخی بر می‌افراشتند، تا دوستان، دشمنان و مردم، همه، بدانند كه جنگ پایان نیافته‌است.
آن‌ها كه به كربلا می‌روند، می‌بینند كه جنگ با پیروزی یزید پایان گرفته و بر صحنه‌ی جنگ، آرامش مرگ سایه افكنده‌است.
امّا می‌بینند كه بر قبّه‌ی آرامگاه حسین، پرچم سرخی در اهتزاز است.
بگذار این "سالهای حرام" بگذرد!

... ... ... ...

برگرفته از كتاب حسین وارث آدم اثر دكتر علی شریعتی

مشاهده این مطلب در سایت کرد پرس

آیا این امام علی (ع) و حضرت زهرا (س) نبودند که سه روز طعام خود را به فقیر و مسکین و یتیم دادند و آیا این  پیامبر و ائمه ما نبودند که از خانه و کاشانه و غذای خویش می گذشتند تا فقرا را نانی دهند و ...

و علی قربه الی الله کشته میشود . بدست کفار ؟ نه  بلکه بدست کسی که جای مهر بر پیشانی اش فرو رفته ، علی با همه رنج هایش در گوشه مسجد از پشت خنجر می خورد . نه از جلو در میدان نبرد . و نه در نبرد با عمرو بن عبدود . در نبرد با بی صفتی همچون ابن ملجم . علی را نه ابن ملجم کشت نه قطام و نه هیچ کس دیگر علی بدست تحجر کشته شد ...

نسل انسان درقرن بی باور پشت هیچستان می شود پرپر
نفرت و نفرین بر چنین عالم بر چنین قرن زشت و بی باور
نه کلامی ز همزبانی ها نه نشانی ز مهربانی ها
کس ندارد به مهر کس پیوند
شهر دل ها به سوگ یک لبخند
واژگون گردی ای قرن بی باور قرن جنگ و جهل ای قرن شور و شر
در بلوغ فصل سرد آهن و دود حرص دنیا حسرت سود
آدمی را کرده نابود بنگر ای معبود
در غریبستان این قرن شب آلود
طاقت دلها بفرسود جلوه کن خورشید موعود 
خورشید موعود

(ویژه پست ولادت امام حسین صلوات الله علیه)

میخواهم از حسین بنویسم . آنکسی که تمام آرمان من وماست ...